..บทนำของก้าวแรก..
แต่สำหรับเด็กสาวคนหนึ่ง.. การได้เป็น "นักชอบเขียน" คือความสุขที่หล่อเลี้ยงหัวใจของเธอ
บ่อยครั้ง.. เธอเขียน เขียน เขียน
แล้วก็ลบมันไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่นั่นก็เป็นความปรารถนาของเธอ
ไม่ใช่เพราะเธอไม่พอใจในสิ่งที่เขียนได้ แต่เธอไม่ต้องเผยแพร่มันออกไปสู่ภายนอก
หากการเขียน คือ การได้ลงมือออกแบบโลกเล็กๆของเด็กหญิง
ตัวหนังสือ ก็เป็นเหมือนเพื่อนรักของหญิงสาว เป็นเพื่อนคนหนึ่ง.. ที่เข้าใจเธอเสมอมา
หญิงสาวผจญไปบนโลกใบใหญ่ ผจญไปด้วยใจที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
แต่บางครั้งเธอก็เหนื่อย หยุดพัก และนั่งลงพูดคุยกับเด็กหญิงคนข้างๆ
เธอไม่รู้หรอกว่าเด็กหญิงพูดว่าอะไรบ้าง แต่เธอรู้.. ว่าเด็กหญิงยังคงยิ้มให้เธอ
รอยยิ้มนั้นสดใส ประกายไปด้วยความหวัง หากก็แฝงไปด้วยความไม่มั่นใจ
ผิดกับเธอ .. รอยยิ้มนั้นช่างบางเบา หากแต่ความมั่นใจนั้นเปี่ยมล้น
เธอไม่รู้.. ว่ารอยยิ้มที่สดใสอย่างเด็กหญิงนั้นหายไปเมื่อใด
แต่เอาเถอะ.. เธอรู้ว่าตัวหนังสือเป็นเพื่อนเธอ รู้ว่าเธอยังมีเด็กหญิงคนนั้นอยู่เคียงข้าง
วันใดที่เธอเหนื่อยล้า.. เธอจะหยุดพัก แล้วนั่งลงพูดคุยกับเด็กหญิงอีกครั้ง
วันใดที่เธอผิดหวัง.. เธอจะหันไปกอดเด็กหญิงคนนั้นจนเธอลุกขึ้นยืนได้ใหม่
วันใดที่ยิ้มจางลง.. เธอจะหันไปหาเด็กหญิงคนนั้น แล้วส่งยิ้มให้อย่างที่ใจปรารถนา
เด็กหญิงคนนั้น .. คือความรักและความฝัน คือความเป็นเธอที่ถูกซ่อนเอาไว้
เพราะเราทุกคน.. มีกล่องที่เก็บซ่อน "ตัวตนเล็กๆ" ของเราไว้ในใจ .. ไม่ต่างกัน
:)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น